Reizen en ontdekken Snowboarden

Een maand lang in Oostenrijk: een reisverslag

april 25, 2019

Een langere tijd in Oostenrijk leven en werken. Het was iets waar mijn vriend Wilco en ik het al langere tijd over hadden. Hoe meer we erover spraken, hoe groter de wens werd. Wilco is al jaren gek op Oostenrijk. Als kind namen zijn ouders hem mee naar de bergen en in 2010 snowboardde hij daar voor het eerst. Ik werd verliefd op het land toen ik er in de zomer van 2018 met Wilco voor het eerst kampeerde. Vanuit dat perspectief kregen we het voor elkaar om van ons idee, werkelijkheid te maken: we spendeerden een maand lang in Oostenrijk. Ga er maar goed voor zitten, want hier komt een flink reisverslag!

Psst.. ben je nieuwsgierig naar een specifieke locatie of activiteit? Klik dan op één van onderstaande links om snel naar dat deel van het verslag te scrollen!

 

Dag 1: van Zwolle naar Salzburg

Het is vrijdag 8 februari. Vandaag is de dag dat we vertrekken naar Oostenrijk. Een gezonde, lichte spanning woedt door mijn lichaam heen als we de laatste spullen bij elkaar rapen. “Heb ik écht alles bij me?”. Terwijl Wilco met enige ‘inpak stress’ de auto vol laadt, som ik nog één keer de belangrijkste dingen op. Paspoort, pinpas, rijbewijs, creditcard, telefoon en oplader. Check. Rond een uur of 10 vertrekken we. Op naar ons grote avontuur.

De autoreis verloopt voorspoedig, totdat we bij München zijn. Daar staan we een tijdje vast in de file. Uiteindelijk komen we rond 20.30 aan bij pension Elisabeth in Salzburg. Daar aangekomen is er nog even lichte paniek. De receptie is officieel maar tot 20.00 uur open en er doet niemand open. Gelukkig krijgen we telefonisch instructies van de eigenaresse. We zetten onze tas neer, drinken nog een biertje en vallen dan in slaap.

 

Dag 2: van Salzburg naar Klagenfurt

Gisteren reden we bijna 1000 kilometer. Vandaag staan er nog eens 230 op de planning. Ik kan niet zeggen dat ik vanochtend vol energie opstond. Zo’n reis hakt er altijd meer in dan ik verwacht. Na een lauwwarme douche lukt me om mijn energie te herpakken. Na een kop koffie van het huis (lees: van het pension) en een broodje van de Lidl, zijn we klaar voor een zelfbedachte Sound of Music tour. We keken een aantal weken geleden zelfs nog de film, zodat het vers in ons geheugen zou staan als we eenmaal in Salzburg zijn. In een paar uur tijd bezoeken we een aantal Sound of Music spots: landgoed Hellbrunn (waar het glazen paviljoen uit dit lied staat), vanuit de verte zien we Schloss Leopoldskron en we lopen een ruim uur door het centrum van Salzburg. In het centrum gaan we ook nog even de kerk binnen. Daarna hervatten we onze rit richting Klagenfurt.

Na een snelle rit komen we aan bij Apartment Wulfenia in Klagenfurt. Dit is de eerste accommodatie waar we een langere tijd zullen verblijven. De instructies om ons appartement binnen te komen, kregen we al eerder en voeren we uit. We lopen een schoon, fijn ingericht appartement binnen. Na een tijdje denk ik gemiauw te horen. Als het om dieren gaat, heb ik oren op steeltjes. Ik blijk gelijk te hebben: Wilco opent een deur en een rode kat wandelt vrolijk het appartement binnen. Het blijkt een echte knuffelkont te zijn; wat een lieverd! We koken een standaard maal en drinken gezellig een wijntje. Al snel wordt er op de deur geklopt: de vriendelijke eigenaar Hölger komt zichzelf voorstellen. Hij wijst ons op de map met insider tips die hij voor ons klaar heeft gelegd. We kijken nog een aflevering van de humoristische serie Sex Education en vallen dan in slaap.

Krümel de kat

Dag 3: Abenteuer Wasser Weg

Het is alweer de derde dag. Onze eerste volle dag in het deelgebied Karinthië. We stonden vanochtend met veel energie op; heel anders dan gisteren. We bekijken de map die Hölger voor ons neergelegd heeft en besluiten dan een wandelroute te gaan doen. De Abenteuer Wasser Weg start dichtbij onze accommodatie en heeft – zoals de naam al doet vermoeden – wat avontuurlijke delen. Dat lijkt ons wel wat.

Het blijkt een goede keuze. Een prachtige route door het bos, door heuvelachtige weilanden en langs een aantal afgelegen woningen. We lopen over smalle bruggetjes en ontkomen er niet aan hier en daar wat te klimmen. Officieel is deze wandelroute namelijk niet geschikt voor Winters weer. Onderweg komen we nog een hertje en een mooie waterval tegen. Uiteindelijk wordt het een heerlijke wandeling van 10 kilometer.

 

Dag 4-6: Werken en de mooiste pauzewandelingen ooit

Van maandag tot en met woensdag werken we. Het is prachtig weer buiten, dus willen we niet alleen maar binnen zitten. Op woensdag lopen we tijdens onze pauze 3,5 kilometer in de omgeving van onze accommodatie. Wat is het hier heerlijk rustig en wát een uitzicht!

Dag 7: (Eindelijk) snowboarden

Als echte snowboardliefhebbers keken we er al dagen naar uit om de piste op te gaan. Vandaag was het dan zover. Na wat gebieden in overweging te hebben genomen (o.a. Bad Kleinkirchheim en Gerlitzen) besluiten we op aanbeveling van Hölger naar Turracher Höhe te gaan. Dit is een skigebied met zo’n 40 km piste tussen de 1400 en 2000 hoogte. We rijden er in iets minder dan een uur heen. Daar eenmaal aangekomen blijkt het flink druk. We vermoeden dat de Duitsers vakantie hebben.

Op de piste hebben we gelukkig weinig last van de drukte. Er is genoeg ruimte voor iedereen. We hebben een heerlijke dag met prima sneeuwcondities onder een strakblauwe lucht. Een minder leuke afsluiter was dat ik aan het einde van de middag op de parkeerplaats al lopend uitglijd over een ijsplaat en achterover klap. Ik ben enorm blij dat ik een helm op heb, want mijn hoofd krijgt een flinke dreun.

 

Dag 8: Klagenfurt en omgeving verkennen

Vrijdag is alweer de laatste volle dag dat we in Klagenfurt zijn. Ik vind het jammer dat we morgen alweer weggaan, want ik heb het hier erg naar mijn zin. Vaak ben ik het na een week wel weer zat, maar nu is dat anders. De omgeving is fantastisch. Het is zo mooi en rustig. We hoeven maar een paar stappen de deur uit te zetten en we kijken uit op een prachtig landschap. Deze laatste dag nog maar even goed genieten, dus!

Omdat we nog niet in het centrum van Klagenfurt geweest zijn, besluiten we daar vandaag heen te gaan. Na een paar winkels hebben we het wel gezien. Op naar de Wörthersee, waar we een tijdje rondwandelen. Of nouja, strompelen in mijn geval. Door het snowboarden heb ik gigantische spierpijn in mijn kuiten. Ik geniet desondanks van de natuur.

Eigenaar Hölger komt ’s avonds de kat Krümel nog even langs brengen. Krümel blijft een deel van de avond bij ons, wat ik als kattengek natuurlijk helemaal fantastisch vind. In een paar dagen tijd ben ik een beetje verliefd geworden. Het is zo’n lieve en nieuwsgierige kat. Wat ga ik dat beestje missen 🙁

Dag 9: Van Klagenfurt naar Fieberbrunn

Op 9e dag van ons avontuur in Oostenrijk vertrekken we richting Fieberbrunn. Vanuit Klagenfurt is dat 250 kilometer, dus we hebben een rit van ongeveer drie uur autorijden voor de boeg. Gek genoeg wen je snel aan de afstanden en lijkt die drie uur opeens peanuts. Na een zonnige rit komen we aan bij het appartement dat we de komende week met de ouders van Wilco, zijn zusje en haar verloofde zullen delen. We doen boodschappen en aan het einde van de middag arriveert de rest.

Het uitzicht vanuit het appartement is trouwens super. We kijken tegen een aantal bergen aan. En zie je hoeveel sneeuw er op de daken ligt? Dat belooft veel goeds voor op de piste!

 

Dag 10-16: Snowboarden in Fieberbrunn

De dagen daarna staan in het teken van snowboarden. We zitten vlakbij het reusachtige skigebied Saalbach-Hinterglemm-Leogang-Fieberbrunn (ja, zo heet het officieel) en vermaken ons daar prima. Dit is de enige week die we volledig vrij hebben, dus nemen we het er lekker van. We wisselen het snowboarden af met relaxen en hebben een gezellige week met elkaar.

Halverwege de week besluit ik snowboardles te nemen. Hoewel het qua uithoudingsvermogen steeds beter gaat, wil ik mijn techniek verder ontwikkelen. Ik zoek wat rond op internet en kom uiteindelijk uit bij Board.at. Twee uur privéles voor €140,00, dat klinkt goed. €155,00 voor twee personen klinkt nog beter, want dan kan Wilco gezellig mee. Uiteindelijk blijken de lessen voor mij elke cent waard te zijn, want mijn snowboardtechniek gaat sindsdien met sprongen vooruit. Ik zwiep veel minder met mijn armen, hou daarom beter balans én ik kan steeds schuiner door de sneeuw heen boarden. Wat een verschil!

Om ook de minder leuke kanten te belichten: de dinsdag (nog voordat ik les kreeg) barstte ik tijdens het snowboarden in huilen uit. Wilco en ik namen een skiroute die nog bevroren bleek te zijn. De route ging grotendeels over een smal pad. Ik ben al geen fan van snowboarden over smalle paadjes (toch hoogtevrees, vrees ik), maar dat het nu ook nog bevroren was, zorgde voor extra spanning. Ik vond het doodeng! Ik verkrampte helemaal en daardoor viel ik om de paar meter. We hebben er achterlijk lang over gedaan om dat pad af te komen en zijn het laatste stukje maar gaan lopen. Die route hoeft van mij niet nog een keer.

(Op bovenstaande foto was ik nog relatief ‘blij’. Een half uur later zat ik met dikke tranen in de sneeuw. Je ziet achter mij overigens ook dat helse pad lopen. Ik krijg er nu alweer rillingen van.)

Op de laatste avond (vrijdag) binden we de slee letterlijk op de auto en nemen we er nog twee mee ín de auto. Het idee? Samen met Wilco, zijn zusje en haar verloofde sleeën! De vader van Wilco bracht ons met de auto naar boven. Op de foto hierboven zie je een deel van de sleebaan; dat mooie verlichte pad. Hoewel het regende en er daardoor onderaan de berg vooral papsneeuw te vinden was, was het erg leuk.

 

Dag 16: Van Fieberbrunn naar Achenkirch

Op de 17e dag staan we vroeg op. We willen nog één dagje snowboarden in Fieberbrunn. We wensen de rest van de familie een goede reis terug en vertrekken dan met een volle auto richting de piste. Het snowboarden gaat me niet zo lekker af, dus ik besluit na twee uur onderaan de piste in de zon te gaan zitten. Wilco gaat nog een keer de berg op. We ontdekken een oefenpiste met sleeplift en spenderen daar nog een tijdje, zodat ik nog wat kan oefenen met techniek. Halverwege de middag vertrekken we naar Achenkirch, waar we eind van de middag aankomen.

We zagen eerlijk gezegd een beetje op tegen deze accommodatie. De accommodaties van de afgelopen twee weken waren zo mooi, dat het eigenlijk niet overtroffen kon worden. Daarnaast wisten we dat deze accommodatie erg klein was (+/- 25 m²) en dat het qua locatie niet perfect lag. Maar ja, we hadden ook niet zo’n zin om het volle pond te betalen voor onze slaapplek dus was onze keuze hierop gevallen. Met enige vrees gingen we één van Fasslreiter’s Ferienwohnungen binnen. Onze eerste reactie was unaniem: klein! Het spreekwoord ‘het beste voor het laatst’ ging dus niet op. We baalden behoorlijk, maar herpakten onszelf met wat grapjes: als we dit uithouden, komt het wel goed met onze relatie 😉

 

Dag 17: Zillertal Arena verkennen met vriendin Anna

Zondag is het weer snowboarddag. En deze keer is het éxtra leuk, want vriendin Anna is in de buurt op vakantie met haar familie. We hebben afgesproken om een dag met z’n drieën te gaan snowboarden in Zillertal Arena. ’s Ochtends parkeren we onze auto bij de lift van Zell am Ziller. We staan relatief vroeg op de piste. We maken flink wat kilometers in het hele skigebied en gaan helemaal door tot Königsleiten. Na de lunch snowboarden we terug naar Zell am Ziller. Bovenaan de piste drinken we een biertje en genieten we van de zon. Het is echt een heerlijke dag. Ik vind het zo speciaal om met een vriendin te kunnen snowboarden!

 

Dag 18 – 20: Werken en genieten

Op dag 18 t/m 20 zijn we vooral aan het werk. Omdat ons huisje klein is en de tafel waar we aan werken maar krap is, zijn de wandelingen in onze lunchpauzes erg welkom. Op dinsdag komt de zon door en hebben we het geluk buiten te kunnen werken. Werken met uitzicht op de bergen is natuurlijk veel leuker! 🙂

 

Dag 21: Snowboarden in Hochzillertal met familie

Als je denkt dat vriendin Anna de enige is die in de buurt verblijft, dan heb je het mis 😉 De oom, tante en twee neefjes van Wilco verblijven diezelfde week in Fügen. Dat dorpje is iets minder dan een uur rijden vanaf ons appartement in Achenkirch. Ik kijk al langere tijd naar dit moment uit: eindelijk de omgeving zien waar Wilco zo weg van is en waar hij veel over verteld heeft. We staan dan ook al vroeg op de parkeerplaats van de Spieljochbahn, om vanaf daar met zijn allen richting Spieljoch te gaan. Dit is één van de gebieden in Hochzillertal.

De pistecondities zijn erg goed en het weer is fantastisch. Eenmaal in Spieljoch gaan we een aantal keer naar beneden en uiteindelijk pakken we de zwarte piste (nummer 3) voor de bus naar Hochfügen. Na een aantal pistes in Hochfügen te hebben gedaan, gaan we door naar Kaltenbach. We eten daar een fantastisch lekkere curryworst en ook de Radler smaakt goed. In Kaltenbach maken we nog wat kilometers, gaan we even zitten bij de Kristalhutte en dan is het alweer tijd om onze tocht terug naar de parkeerplaats in te zetten.

De accommodatie van Wilco’s familie zit dichtbij de Spieljochbahn. Omdat we ’s avonds nog met elkaar uit eten gaan, is er daar tijd en ruimte om even op te laden in de sauna en ons op te frissen. Na een snelle douche rijden we naar het restaurant. Daar bestel ik een grillteller met de beste kruidenboter ooit. Mèn, wat was dat lekker! Rond een uur of 22.30 rijden we terug richting Achenkirch, waar we moe maar voldaan in slaap vallen.

 

Dag 22 – 23: Naar Innsbruck en relaxen

Het is alweer vrijdag 1 maart. Volgende week zitten we in de auto terug naar Nederland. Eigenlijk wil ik daar nog helemaal niet aan denken. Het is zo ontzettend mooi hier. Ik merk dat ik echt ontspannen ben. Ik geniet van het feit dat ik geen sociale verplichtingen heb. Geen verjaardagen. Geen andere verwachtingen. Helemaal niks. Het zorgt voor een andere vibe dan het opgefokte gevoel dat mij te vaak in Nederland bekruipt. Nog even flink genieten deze laatste week, dat neem ik mezelf in gedachten voor.

Na vrijdagochtend weinig te hebben gedaan, vertrekken we ’s middags naar Innsbruck. We bezoeken wat winkels, lopen een rondje door de stad en gaan dan weer terug naar Achenkirch. Op zaterdag doen we wederom niet zoveel. ’s Avonds besluit Wilco dat hij naar de nachtmis in de lokale kerk wilt. Ik twijfel, maar besluit uiteindelijk mee te gaan. Eenmaal aangekomen, komen we erachter dat de mis al is geweest. Thanks to verkeerde informatie op the interwebs. Uiteindelijk belanden we met een biertje in de bar van een hotel in de buurt.

 

Dag 24: Snowboarden in een klein gebied met mooi uitzicht

We kwamen in Oostenrijk om te werken, maar bovenal om te kunnen snowboarden. Zondag 3 maart gaan we weer de piste op. Dit keer niet in het Zillertal, maar bij de Achensee. Skigebied Karwendel in Pertisau, om precies te zijn. Dit is een klein skigebied met slechts één gondel en een aantal sleepliften.

Ik krijg gelijk de mogelijkheid om over mijn angst voor smalle paadjes heen te komen. Er zijn maar twee dalafdalingen: een rode en blauwe piste. Bij beide paadjes ontkom je er niet aan om een deel pad te nemen. Na de eerste afdaling ben ik geïrriteerd door mijn angst, maar ik probeer vrolijk te blijven. Na de tweede keer kan ik de irritatie niet meer onderdrukken. Na een korte pauze ben ik er klaar mee: ik ga dit gewoon net zo vaak doen totdat ik deze paadjes fatsoenlijk afkom. Die instelling werpt zijn vruchten af, want uiteindelijk vind ik het zelfs leuk!

Het skigebied bij Pertisau was grappig om eens mee te maken, heeft op sommige punten een prachtig uitzicht en is prijstechnisch aantrekkelijk. De skiroute is een leuke afwisseling. Ik zou er alleen niet nog een keer heen hoeven. Mocht je daar eens in de buurt zijn, dan is het leuk voor een paar uur vermaak.

Dag 25-27: Onze laatste werkdagen in Oostenrijk

Op de maandag en dinsdag van onze laatste week in Oostenrijk, werken we samen. Op een korte wandeling en een tripje naar de supermarkt na, doen we niet zoveel. Wilco wilt er écht nog even alles uithalen en gaat daarom woensdag snowboarden. Hij is van ’s ochtends vroeg tot de laatste lift in Ski Juwel Alpbachtal. Ik heb nog flink wat video’s die bewerkt moeten worden voor mijn bedrijf, dus ik besluit niet mee te gaan.

 

Dag 28: Inpakken en een skishow in Hochfügen

Het is donderdag. De laatste volle dag is ingegaan. Ik besef me nog niet helemaal dat dit heerlijke avontuur morgen afgelopen is. Overdag doen we wat werk en pakken we onze tassen in. Ook rijden we langs de outdoorwinkel waar we eerder al eens waren, om tóch die ene Arc’teryx broek te kopen waar ik over twijfelde. Ik ben uiteindelijk erg blij met mijn aankoop.

’s Avonds gaan we uit eten bij hetzelfde restaurant als waar ik eerder de lekkere grillteller at. Raad eens wat ik – in het kader van afwisseling – nu bestelde? Weer een grillteller, natuurlijk 😉 Na het eten rijden we de berg op richting Hochfügen, waar we heel even snowboarden en een skishow bekijken. Een heerlijke afsluiter van ons avontuur in Oostenrijk!

 

En nu lijkt het alweer een eeuw geleden..

In alle eerlijkheid: het lijkt alweer een eeuw geleden dat we in Oostenrijk waren. Het is bizar hoe snel je went. Hoe – zelfs na slechts een maand te zijn weggeweest – je het gevoel hebt dat alles hier maar doordraait en je veel maar toch ook weinig mist. Hoe je in de waan van de dag vergeet hoe mooi het was en hoe snel je jezelf weer verliest in alle haast. Soms verlang ik terug naar de rust die ik deze maand vond, al weet ik nauwelijks nog hoe dat voelt. Anderzijds was het ook fijn om familie en vrienden weer te zien. Om weer al onze eigen spullen bij de hand te hebben en in een vertrouwde omgeving terug te kunnen keren. En hé: de herinneringen pakt niemand ons af!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Wim Kroon april 25, 2019 at 8:01 pm

    Prachtig verslag van jullie maand in Oesterreich, heb het met veel plezier gelezen!

  • Leave a Reply

    Blijf op de hoogte